پارک ملی وایت سندز یکی از غنیترین بسترهای شنی از نظر باستانشناسی در آمریکای شمالی به شمار میآید و در همین چشمانداز ایالت نیومکزیکو بود که کهنترین ردپاهای کشفشده در این قاره شناسایی شد. پژوهشهای جدید اکنون قدمت این ردپاها را حدود ۲۳,۰۰۰ سال برآورد میکنند؛ یعنی نزدیک به ۱۰,۰۰۰ سال پیشتر از زمانی که تصور میشد انسان در آمریکای شمالی حضور داشته است.
مطالعه ردپاهای حفظشده در نیومکزیکو همچنان دادههای تازهای درباره نخستین جابهجاییهای انسانی در آمریکای شمالی فراهم میآورد. یک گروه پژوهشی بر این باور است که ردپاها بیش از ۲۳,۰۰۰ سال قدمت دارند.
سالی رینولدز، استاد ارشد دیرینهشناسی در دانشگاه بورنموث، در بیانیهای اعلام کرد: «این محوطه در نیومکزیکو کتابهای تاریخ را بازنویسی کرده، زیرا نمونههای چشمگیری از فعالیت انسانی، نحوه تعامل انسانها با یکدیگر، با چشمانداز طبیعی و با حیات جانوری آن منطقه را آشکار کردهایم. این ردپاها دریچهای ارزشمند به زندگی نیاکان ما میگشاید و نشان میدهد آنان تا چه اندازه به ما شباهت داشتهاند.»
پیشتر تصور میشد قدمت این آثار حدود ۱۳,۰۰۰ سال باشد، اما مطالعهای که در سال ۲۰۲۱ توسط پژوهشگران سازمان زمینشناسی ایالات متحده انجام گرفت، با بهرهگیری از روش تاریخگذاری رادیوکربن، سن ردپاها را حدود ۲۳,۰۰۰ سال تعیین کرد. با این حال، دانشمندان در پی تأیید این یافتهها برآمدند و در اواخر سال ۲۰۲۳ مقالهای دیگر در نشریه Science منتشر کردند که با استفاده از تاریخگذاری گردههای فسیلشده درخت کاج، سن تازه کالیبرهشده ردپاها را تأیید کرد.
با شناسایی گردهها و بذرهای گیاه موسوم به علف جوی معمولی، که هم درون ردپاها و هم در همان لایه گل سختشدهای که ردپاها در آن کشف شدند وجود داشت، گروه پژوهشی توانست تاریخ ۲۳,۰۰۰ ساله جدید را تثبیت کند و نشان دهد انسانها در دوره اوج آخرین عصر یخبندان در این قاره حضور داشتهاند. این گروه همچنین از روش لومینسانس تحریکشده نوری برای بررسی تابش زمینهای در بلورهای کوارتز بهره گرفت. هرچه میزان انرژی ذخیرهشده در کوارتز بیشتر باشد، قدمت نمونه افزایش مییابد. این تحلیل نیز تاریخگذاری انجامشده را تقویت کرد.
متیو بنت، استاد دانشگاه بورنموث و یکی از نویسندگان مقاله، در بیانیهای اظهار داشت که گروه پژوهشی خرسند است پس از بررسیهای تکمیلی درباره مطالعه اولیه، توانسته نتایج جدیدی ارائه دهد که دقت پژوهش نخست را برجسته میکند و تصویری جذاب از جابهجاییها و شیوههای زیست نیاکان ما به دست میدهد.
این جابهجاییها بسیار گسترده بوده است. بر اساس گزارشی در نشریه Smithsonian که گفتوگویی با بنت را نیز در بر دارد، ردپاهای منطقه وایت سندز صحنههایی از بازی کودکان در کنار گودالهای آب، تعقیب یک تنبل زمینی غولپیکر توسط شکارچیان، و حرکت زن جوانی را نشان میدهد که کودکی را حمل میکند و در گل میلغزد.
بنت به نقل از Smithsonian بیان کرد: «شکارچیان گرسنهای در اطراف حضور داشتند، از جمله گرگها و گربههای وحشی. میتوانیم نقاطی را ببینیم که او در گل لغزیده است. همچنین ردپاهای کودک را مشاهده میکنیم در جایی که او را زمین گذاشته، احتمالا به دلیل خستگی و نیاز به استراحت.»
برخی از این ردپاها بدون فناوری خاصی قابل مشاهدهاند، در حالی که برای شناسایی برخی دیگر از رادار نفوذی به زمین استفاده شده است. بنت توضیح داد: «ردپاهای برجایمانده در وایت سندز تصویری از رویدادهای در حال وقوع ارائه میدهد، از تعامل نوجوانان با کودکان خردسال و بزرگسالان گرفته تا سایر فعالیتها. ما معمولا نیاکان خود را افرادی صرفا کارکردگرا میپنداریم که به شکار و بقا مشغول بودهاند، اما آنچه در اینجا میبینیم شامل بازی و گردهمآیی گروههای سنی مختلف نیز میشود؛ بینشی واقعی از زندگی این انسانهای اولیه.»
دیدگاه ها