برای اغلب مردم، هوای سرد صرفا یک مزاحمت روزمره بوده و با پوشیدن یک لایه لباس بیشتر یا بالا بردن دمای ترموستات قابل مدیریت است. اما برای برخی افراد، قرار گرفتن در معرض سرما می‌تواند واکنشی آلرژیک ایجاد کند که آن‌قدر شدید است که حتی به زمین افتادن فرد را در پی داشته باشد.

کهیر سرمایی یک بیماری نادر اما بالقوه خطرناک است که در آن تماس با دماهای پایین باعث اختلال در عملکرد سیستم ایمنی بدن می‌شود. پیامد این اختلال می‌تواند بروز کهیر، تورم، درد و در برخی موارد، آنافیلاکسی تهدیدکننده حیات باشد.

این بیماری نخستین‌بار در سال ۱۷۹۲ توسط یک پزشک آلمانی به نام یوهان پیتر فرانک توصیف شد. امروزه مشخص شده که شیوع آن در زنان تقریبا دو برابر مردان است و میانگین سن شروع بیماری در اوایل دهه بیست زندگی قرار دارد، هرچند این اختلال می‌تواند در هر سنی بروز کند.

با این حال، یک خبر امیدوارکننده نیز وجود دارد. بین ۲۴% تا ۵۰% از افراد مبتلا به کهیر سرمایی، در طول سال‌ها بهبود پیدا می‌کنند یا حتی به بهبودی کامل می‌رسند.

این بیماری به دو نوع تقسیم می‌شود. کهیر سرمایی اولیه شایع‌ترین نوع است و حدود ۹۵% از موارد را شامل می‌شود و اغلب علت مشخصی برای آن شناسایی نمی‌شود. ۵% باقی‌مانده در دسته کهیر سرمایی ثانویه قرار می‌گیرند که با بیماری‌ها یا عفونت‌های زمینه‌ای مرتبط است؛ از جمله ویروس Epstein-Barr، برخی انواع لنفوم، HIV و هپاتیت C.

کهیر سرمایی اولیه معمولا باعث بروز بثورات پوستی، تورم، برجستگی یا کهیر می‌شود، اگرچه برخی بیماران از خستگی، تب و درد مفاصل نیز شکایت دارند. علائم اغلب زمانی ظاهر می‌شوند که پوست در معرض سرما قرار می‌گیرد، اما ممکن است هنگام گرم شدن مجدد پوست نیز بروز کنند.

به‌جز چند علت ژنتیکی بسیار نادر، دلیل این‌که چرا برخی افراد به کهیر سرمایی اولیه مبتلا می‌شوند، همچنان ناشناخته است. آنچه به‌طور قطعی مشخص شده، نقش سلول‌های ماست است. این سلول‌ها به‌عنوان نگهبانان اولیه در بافت‌های بدن از جمله پوست عمل می‌کنند و سیستم ایمنی را نسبت به نشانه‌های خطر یا عوامل بیماری‌زا آگاه می‌سازند.

این‌که دقیقا چه عاملی در کهیر سرمایی باعث فعال شدن سلول‌های ماست می‌شود، هنوز مشخص نیست. یکی از فرضیه‌ها این است که تماس با سرما موجب تولید موادی موسوم به خودآلرژن در بدن می‌شود.

زمانی که سلول‌های ماست فعال می‌شوند، ماده‌ای شیمیایی به نام هیستامین آزاد می‌کنند. هیستامین مانند یک آژیر هشدار عمل می‌کند که سایر سلول‌های ایمنی را به محل مورد نظر فرا می‌خواند. این ماده همچنین باعث گشاد شدن رگ‌های خونی و افزایش نفوذپذیری آن‌ها می‌شود که نتیجه آن تورم، قرمزی و خارش مشخص است.

در حالت عادی، این پاسخ مفید است، زیرا افزایش جریان خون و نفوذپذیری رگ‌ها به سلول‌های ایمنی اجازه می‌دهد از جریان خون خارج شده و به بافت اطراف نفوذ کنند تا با یک تهدید واقعی مقابله کنند. اما در کهیر سرمایی، این یک هشدار اشتباه است.

پزشکان برای تشخیص کهیر سرمایی، یک قالب یخ را روی ساعد بیمار قرار می‌دهند و پس از برداشتن آن، واکنش پوست را بررسی می‌کنند. این بیماری نسبتا نادر است و حدود ۶ نفر از هر ۱۰۰۰۰ نفر را تحت تاثیر قرار می‌دهد. با این حال، احتمال دارد که مواردی از آن تشخیص داده نشده باقی بمانند، زیرا همه مبتلایان علائم شدید ندارند و در برخی کشورها، به‌ویژه مناطق گرمسیری، دما در زمستان معمولا به زیر صفر درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد.

پس از تشخیص بیماری، کمک به افراد مبتلا برای اجتناب از دماهای محرک یا شناسایی آن‌ها اهمیت زیادی دارد.