ایالات متحده به‌طور رسمی عضویت خود در سازمان جهانی بهداشت را پایان داد؛ اقدامی که با اجرای فرمان اجرایی دونالد ترامپ در آغاز دوره کاری‌اش عملی شد و واکنش‌های گسترده‌ای در محافل بین‌المللی سلامت به همراه داشته است. این تصمیم، همکاری یکی از بزرگ‌ترین تأمین‌کنندگان مالی و فنی حوزه بهداشت جهان با مهم‌ترین نهاد سلامت بین‌المللی را متوقف می‌کند.

ترامپ پیش‌تر عملکرد سازمان بهداشت جهانی در مدیریت بحران کرونا را مورد انتقاد شدید قرار داده و آن را نمونه‌ای از ناکارآمدی ساختاری این نهاد دانسته بود. از نگاه دولت آمریکا، همین موضوع مبنای خروج از سازمانی قرار گرفت که دهه‌ها نقش محوری در هماهنگی پاسخ جهانی به بیماری‌ها داشته است.

بر اساس اعلام رسمی، آمریکا از تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۲۶ به‌طور کامل از سازمان جهانی بهداشت خارج شده است. این اقدام نه‌تنها به قطع تمام کمک‌های مالی دولتی منجر شده، بلکه بازگشت کارکنان و پیمانکاران فدرال آمریکا از مقر ژنو و سایر دفاتر منطقه‌ای این سازمان را نیز در پی داشته است.

با وجود این قطع همکاری گسترده، مقام‌هایی در وزارت بهداشت و خدمات انسانی آمریکا اعلام کرده‌اند که دولت در حال بررسی راهکارهایی برای حفظ ارتباط محدود با برخی شبکه‌های بین‌المللی مرتبط با پایش بیماری‌های عفونی است. به گفته آن‌ها، موضوعاتی مانند ردیابی سویه‌های آنفلوآنزا همچنان از اولویت‌های بهداشتی آمریکا به شمار می‌رود، هرچند نحوه و سطح این مشارکت هنوز مشخص نیست.

این تصمیم نگرانی‌های جدی در میان متخصصان سلامت جهانی ایجاد کرده است. بسیاری معتقدند کاهش هماهنگی بین‌المللی می‌تواند در صورت بروز یک همه‌گیری جدید، پیامدهای سنگینی به همراه داشته باشد. از دید منتقدان، بیماری‌های واگیردار محدود به مرزهای سیاسی نیستند و تضعیف سازوکارهای همکاری جهانی، حتی امنیت بهداشتی داخل آمریکا را نیز تهدید می‌کند.

برخی مقامات سابق حوزه سلامت، خروج آمریکا از سازمان جهانی بهداشت را یک خطای راهبردی توصیف کرده‌اند و هشدار داده‌اند که جایگزین‌کردن این شبکه گسترده با توافق‌های پراکنده دوجانبه یا همکاری با سازمان‌های غیردولتی، نمی‌تواند خلأ ایجادشده را به‌طور کامل جبران کند.

در حالی که دولت آمریکا اعلام کرده به دنبال سازوکارهای مستقل برای تبادل داده‌های بهداشتی با سایر کشورهاست، ابهام در جزئیات این برنامه‌ها همچنان باقی است؛ ابهامی که آینده همکاری‌های جهانی در مواجهه با بحران‌های سلامت را در هاله‌ای از تردید قرار داده است.