آنچه در این گزارش میخوانید:
- پژوهشگران انجمن باستانشناسی زیر آب ویسکانسین یکی از گریزپاترین کشتیهای غرقشده در دریاچه میشیگان را پیدا کردند.
- کشتی F.J. King در سال ۱۸۸۶ غرق شد و بیش از ۵۰ سال جستجوی فعال هیچ نتیجهای نداد—تا امروز.
- کاشفان کشتی از گزارشهای نگهبان محلی یک فانوس دریایی، که چند روز پس از غرق شدن ثبت شده بود، برای دستیابی به یک نتیجه موفقیتآمیز استفاده کردند.
کشف «اف.جی. کینگ» پس از بیش از یک قرن
در جستجوی یکی از گریزپاترین کشتیهای غرقشده در «دریاچههای بزرگ»، تیمی از انجمن باستانشناسی زیر آب ویسکانسین (WUAA) تصمیم گرفتند به جای گزارش کاپیتان کشتی غرقشده، به حرف یک نگهبان محلی فانوس دریایی گوش دهند. این تصمیم نتیجه داد و آن هم به سرعت.
کشتی F.J. King، یک اسکونر چوبی سهدکله به طول ۱۴۴ فوت که در سال ۱۸۶۷ در تولدو، اوهایو، ساخته شده بود، اواخر شبی در سال ۱۸۸۶ در دریاچه میشیگان در نزدیکی سواحل «بِیلیز هاربر» ویسکانسین غرق شد. بیش از ۵۰ سال پس از غرق شدن، این کشتی موضوع جستجوهای شدید بود و حتی پاداشهایی برای کشف آن تعیین شده بود. با این حال، تنها چند ساعت طول کشید تا «برندون بایلود» (از WUAA) و یک تیم ۲۰ نفره از دانشمندان شهروند و مورخان محلی، آن را پیدا کنند، حتی با وجود آنکه گمان میکردند که شانس کمی برای یافتن آن دارند.
با وجود آنکه بایلود فکر نمیکرد این کشتی ارواح را پیدا کند، تصمیم گرفت که این سفر مهمتر از مقصد است؛ چرا که این جستجو راهی برای او و تیمش فراهم میکرد تا استفاده از سونار جانبی پویشگر و وسایل نقلیه با هدایت از راه دور (ROV) را بیاموزند و آزمایش کنند. اما تنها دو ساعت پس از شروع جستجو – و در دومین عبور – تیم یک شی بزرگ را بر روی صفحه ویدیویی خود مشاهده کرد که معلوم شد تصویری واضح از دریچههای کشتی F.J. King است. گروه ROVها را مستقر کردند تا از نزدیک بررسی کنند و اولین نگاه را به این کشتی پس از ۱۳۹ سال انداختند.
بایلود در بیانیهای گفت: «تعداد کمی از ما مجبور شدیم همدیگر را نیشگون بگیریم. بعد از تمام جستجوهای قبلی، نمیتوانستیم باور کنیم که واقعاً آن را پیدا کردهایم، و آن هم به این سرعت.»
کلید کشف در گزارش نگهبان فانوس دریایی بود
آنها باید از یک نگهبان فانوس دریایی که مدتها پیش فوت کرده است، برای کشف باورنکردنی خود تشکر کنند.
کشتی F.J. King در سال ۱۸۶۷ ساخته شد و ۱۹ سال فعالیت آن در حمل غلات و آهن به خوبی پیش میرفت تا اینکه در یک سفر – حمل محمولهای از سنگ آهن سنگین از اسکانابا، میشیگان، به شیکاگو – اوضاع به هم ریخت. در نزدیکی ساحل شبه جزیره «دور»، بادهای شدید و امواج تا ارتفاع ۱۰ فوت باعث شد که درزهای کشتی باز شود.
کاپیتان «ویلیام گریفین» برای فرار از باد به سمت «نورث بِی» چرخید. خدمه چندین ساعت مشغول به کار با پمپها برای خارج کردن آب بودند، اما حدود پنج مایلی بندر، آب از توان خدمه فراتر رفت و گریفین به خدمه هشت نفره دستور داد تا به کشتی نزدیک La Petite فرار کنند.
پس از رها شدن، ۲۸ دقیقه طول کشید تا کشتی در عمق ۱۵۰ پایی آب غرق شود. گزارشهای آن شب حاکی از آن بود که عرشه عقبی کشتی منفجر شد و کاغذها و آوارها به هوا پرتاب شدند، در حالی که تمام خدمه نظارهگر بودند.
گریفین آن شب گزارشی از واقعه ارائه داد، اما چندین روز بعد، کاپیتان ویلیام ساندرسون – نگهبان فانوس دریایی جزیره کانا – گزارش داد که نوک دکلهای کشتی از آب بیرون زده است. تیمی برای بریدن آنها فرستاده شد تا خطوط کشتیرانی برای سایر شناورها ایمن بماند.
بایلود با بررسی دقیق گزارش گریفین و بریدههای روزنامهای از دیدگاه فانوس دریایی ساندرسون – همراه با صدها سند اصلی – و بررسی مناطقی که توسط جستجوگران گذشته پوشش داده شده بود، بهترین مکان برای جستجو را مشخص کرد. او گفت: «ما استدلال کردیم که کاپیتان ممکن است در تاریکی ساعت ۲ بامداد موقعیت خود را به درستی ندانسته باشد، اما مسیر و فاصله نگهبان فانوس دریایی تا دکلها احتمالاً دقیق بوده است.»
حفظ یکپارچگی تاریخی
تیم تحقیقاتی WUAA (انجمن باستانشناسی زیر آب ویسکانسین) جستجوی خود را با دقت در یک شبکه دو مایل مربعی، حول موقعیت ارائهشده توسط ساندرسون، آغاز کردند. آنها در نهایت کشتی F.J. King را در فاصلهای کمتر از نیم مایل دورتر از محل گزارش نگهبان فانوس دریایی کشف کردند. این کشف یک موفقیت قابل توجه است؛ چرا که این پنجمین کشتی غرقشده مهمی است که توسط تیمهای تحت هدایت بایلود در سه سال گذشته شناسایی شده است
بایلود گفت: «بدنه کشتی به طرز شگفتانگیزی سالم است. ما انتظار داشتیم به دلیل سنگینی محموله سنگ آهن، بدنه متلاشی شده باشد و قطعات پراکندهای باقی بماند، اما خوشبختانه به نظر میرسد بدنه کشتی یکپارچه باقی مانده است.» حفظ این ساختار، دادههای ارزشمندی را در مورد مهندسی دریایی آن دوران در اختیار محققان قرار میدهد.
در مرحله بعد، کارکنان باستانشناسی دریایی انجمن تاریخی ویسکانسین این لاشه را مستندسازی کرده و یک مدل فتوگرامتری سهبعدی دقیق از آن ایجاد خواهند کرد. این مدلها به عنوان یک رکورد تاریخی جامع عمل کرده و پیش از آنکه این سایت برای کمک به حفظ دائمی، در فهرستهای ملی و ایالتی اماکن تاریخی ثبت شود، گامی ضروری است. بایلود اظهار داشت: «پیدا کردن یک کشتی غرقشده تاریخی با خود مسئولیت بزرگی به همراه دارد.» وی افزود، مردم ممکن است برای برداشتن یک اثر باستانی از یک کشتی غرقشده قدیمی ناشناس تردید نکنند، اما به محض اینکه کشتی نام، داستانی و پیوندی با جامعه پیدا کند، تبدیل به بخشی از تاریخ آن جامعه و منبعی ارزشمند برای گردشگری میشود.
دیدگاه ها