دانشمندان بر این باورند که چیزی عظیم در میان کهکشان ما مدفون شده. این موضوع به معنای وجود کهکشانی در دل کهکشانی دیگر است. اخترشناسان این قلمرو گمشده را با الهام از خدای فریبکار نورس، لوکی نام‌گذاری کرده‌اند. آن‌ها در پژوهشی تازه که در نشریه ماهنامه انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر شده، گزارش داده‌اند که این کهکشان میلیاردها سال پیش در دوران رشد و گسترش کهکشان ما، توسط آن بلعیده شده است.

اگر وجود لوکی تایید شود، باید آن را یک کهکشان کوتوله دانست. این دسته از کهکشان‌ها حداکثر شامل چند میلیارد ستاره هستند که در مقایسه با صدها میلیارد ستاره موجود در کهکشان‌های کاملا شکل‌یافته‌ای همچون کهکشان ما، بسیار ناچیز به شمار می‌آیند و اغلب به دور یک کهکشان بزرگتر می‌چرخند. اخترشناسان به دنبال درک چگونگی شکل‌گیری کهکشان‌های کوتوله هستند که معمولا ظاهری نامنظم دارند. پرسش اینجاست که آیا آن‌ها بر اثر برخوردهای گرانشی که منجر به ایجاد کهکشان‌های بزرگتر می‌شود به هم می‌پیوندند یا توسط دخالت ماده تاریک نامرئی در کنار هم قرار می‌گیرند.

علاوه بر این، ستارگان کهکشان‌های کوتوله معمولا عاری از فلز هستند و شباهت زیادی به نخستین ستارگانی دارند که در ابتدای عمر جهان پیش از ترکیب و ایجاد عناصر سنگین‌تر توسط نسل‌های بعدی ستاره‌ها، پدید آمده بودند. همین ویژگی باعث شد تا دانشمندان بتوانند حضور این یادگار پنهان را کشف کنند.

در این مطالعه، پژوهشگران گروهی متشکل از ۲۰ ستاره عاری از فلز را در صفحه کهکشانی راه شیری مورد بررسی قرار دادند؛ همان ناحیه مسطح و دیسک‌مانندی که بخش اعظم ستارگان کهکشان ما در آن جای گرفته‌اند. هنگامی که آن‌ها ترکیب شیمیایی این ستارگان را با اجرام موجود در حاشیه کهکشان از جمله ستاره‌ها و دیگر کهکشان‌های کوتوله مقایسه کردند، ردپای شیمیایی انفجارهای کیهانی پرشماری را یافتند که عناصر سنگین را آزاد کرده بودند؛ رویدادهایی نظیر ابرنواخترها و ادغام ستاره‌های نوترونی.

اما نکته بسیار مهم این بود که آن‌ها هیچ اثری از انفجار کوتوله سفید پیدا نکردند. کوتوله‌های سفید در واقع هسته‌های متراکم و عریان ستاره‌های دارای جرم متوسط مانند خورشید ما هستند که تمامی لایه‌های بیرونی خود را از دست داده‌اند. از آنجا که میلیاردها سال زمان نیاز است تا یک کوتوله سفید تشکیل شود، این یافته نشان می‌دهد که این ۲۰ ستاره متعلق به یک کهکشان کوتوله بسیار خاص بوده‌اند که عمر آن برای تولد کوتوله‌های سفید بسیار کوتاه بوده است.

جنبه جالب دیگر این کهکشان کوتوله احتمالی آن است که ستارگانش همگی در یک جهت خاص حرکت نمی‌کنند. یازده ستاره در مدار موافق قرار دارند، به این معنی که در همان جهت چرخش کهکشان ما حرکت می‌کنند و ۹ ستاره دیگر در مدار مخالف هستند، یعنی در جهتی عکس چرخش کهکشان ما در حرکتند. توضیح اخترشناسان برای این وضعیت، فرآیند جذب زودرس است؛ لوکی در زمانی که کهکشان راه شیری بسیار جوان بود و مدارهای آن هنوز آشوب‌زده بودند، با آن ادغام شد و همین مسئله باعث درهم‌ریختگی ستارگان موجود در آن کهکشان کوتوله گشت.