به گزارش LA Times، یک ستارهشناس برجسته مؤسسه فناوری کالیفرنیا که در زمینه مطالعه سیارههای فراخورشیدی دوردست فعالیت داشت، خارج از منزل خود در منطقهای روستایی نزدیک لسآنجلس هدف اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت.
کارل گریلمایر، ۶۷ ساله، پس از آنکه نیروهای کلانتری در پی تماس با شماره اضطراری ۹۱۱ اعزام شدند، فوت شده بود. پزشکی قانونی علت مرگ او را قتل ناشی از اصابت گلوله به ناحیه بالاتنه تعیین کرد.
اداره کلانتری شهرستان لسآنجلس میگوید که همزمان با بررسی این تیراندازی، مظنونی به نام فردی اسنایدر، ۲۹ ساله، را در جریان یک سرقت خودرو در نزدیکی محل حادثه بازداشت کرده. اسنایدر روز چهارشنبه با اتهام قتل گریلمایر، به همراه اتهامات سرقت از منزل و سرقت خودرو مواجه شد. هنوز مشخص نیست که آیا اسنایدر ارتباطی با گریلمایر داشته است یا خیر.
گریلمایر که عضو مرکز پردازش و تحلیل فروسرخ مؤسسه فناوری کالیفرنیا، موسوم به IPAC، بود، بیش از ۴ دهه از عمر حرفهای خود را صرف مطالعه سیارههای فراخورشیدی دوردست و ساختارهایی کرد که کهکشان ما را شکل میدهند.
او بهعنوان پژوهشگر اصلی در تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا فعالیت داشت. یکی از مهمترین حوزههای علاقهمندیاش بررسی درخشش قوسهایی از ستارگان کشیده و شتابان، موسوم به جریانهای ستارهای، بود که پیرامون حاشیههای کهکشان راه شیری در گردشاند. حرکات این جریانهای ستارهای سرنخهایی درباره نحوه تکامل کهکشان مارپیچی میلهای ما در طول میلیاردها سال ارائه میدهد؛ از جمله تحولاتی که در پی برخورد با قلمروهای کهکشانی دیگر رخ دادهاند.
از برجستهترین مشارکتهای علمی او هدایت پژوهشی بود که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد و برای نخستین بار نور کافی از سیارههای فراخورشیدی دوردست گردآوری کرد تا امکان شناسایی مولکولهای موجود در جو آنها فراهم شود. این دستاورد با استفاده از تلسکوپ اسپیتزر، یک رصدخانه فروسرخ، و در جریان مطالعه یک مشتری داغ حاصل شد؛ اصطلاحی که به غولهای گازی مشابه سیاره مشتری اطلاق میشود که در فاصلهای بسیار نزدیک به ستاره خود گردش میکنند. با وجود ماهیت پیشگامانه این پژوهش، گریلمایر و جامعه علمی انتظار شناسایی آب را داشتند، اما هیچ نشانهای از آن به دست نیامد.
با این حال، گریلمایر پیگیری تحقیقات خود را ادامه داد و اندکی بعد به کشفی در زمینه شناسایی نشانههای آب در سیارهای دیگر دست یافت. سرخیو فاخاردو-آکوستا، ستارهشناس IPAC که ۲۶ سال در مؤسسه فناوری کالیفرنیا در کنار گریلمایر همکاری داشت، در گفتوگو با The Guardian این رویداد را یادآوری کرد. این شناسایی در سال ۲۰۱۱ جایزه مدال دستاورد علمی استثنایی ناسا را برای او به ارمغان آورد.
فاخاردو-آکوستا توضیح داد که گریلمایر در اوقات فراغت خود با هواپیما بر فراز بیابان پرواز میکرد و به پروژههای بهسازی منزل میپرداخت. او سکونت در دره دورافتاده انتلوپ در ایالت کالیفرنیا را برگزیده بود تا بتواند شبها بهسادگی از خانه شخصی خود که به یک رصدخانه اختصاصی مجهز شده بود، ستارگان را مطالعه کند.
فاخاردو-آکوستا و دیگر همکاران، درگذشت گریلمایر را سوگواری کردند. او در بیانیهای که از سوی مؤسسه فناوری کالیفرنیا منتشر شد، اظهار داشت تجربه خلاقیت کارل در انجام پژوهشهای علمی همواره مایه خرسندی بود و روشهای او در مطالعات مربوط به سیارههای فراخورشیدی و ساختار کهکشانی، بهراستی نوعی کارآگاهی علمی محسوب میشد که امکان استنباط رویدادهایی را فراهم میکرد که میلیاردها سال پیش رخ دادهاند.
دیدگاه ها