گروه فولکسواگن بهتازگی پرده از یک لامبورگینی دیابلوی کمتر دیدهشده برداشته که نقشی کلیدی در تولد موتور افسانهای W16 بوگاتی ایفا کرد و عملاً به آزمایشگاهی متحرک برای یکی از جاهطلبانهترین پیشرانههای تاریخ خودرو تبدیل شد.
فردیناند پیش، چهرهای تأثیرگذار در صنعت خودرو، همواره به تصمیمهای جسورانه و پروژههای پرریسک شهرت داشت. مدیری که پشت تولد خودروهای ماندگاری چون آئودی کواترو، پورشه ۹۱۷ و حتی محصولات متفاوتی مانند پاسات W8 و فیتون W12 ایستاده بود، در حوزه پیشرانهها نیز هیچ خط قرمزی نمیشناخت. از آزمایش موتور V12 دیزلی روی آئودی R8 گرفته تا عرضه شاسیبلندهایی مانند Q7 و توآرگ با موتورهای عظیم دیزلی، پیش همواره در پی جابهجایی مرزهای مهندسی بود. با این حال، نقطه اوج این جاهطلبی به موتور W16 ختم شد؛ موتوری که در ابتدا حتی قرار بود ابعاد بزرگتری داشته باشد.
بوگاتی در نمایشگاه خودروی فرانکفورت ۱۹۹۹ با معرفی کانسپت ۱۸/۳ شیرون، نگاهها را به خود جلب کرد؛ خودرویی با موتور ۶.۳ لیتری W18 تنفس طبیعی. با این حال، مسیر توسعه در نهایت به سمت موتور ۸ لیتری W16 چهار توربوشارژر تغییر کرد؛ پیشرانهای که بعدها به قلب تپنده بوگاتی ویرون بدل شد.
پیش از آنکه ویرون به مرحله نمونههای نهایی برسد، فولکسواگن نیاز داشت این موتور پیچیده را در شرایط واقعی آزمایش کند. پس از خرید لامبورگینی در سال ۱۹۹۸، مهندسان این گروه یک دیابلو SV فیسلیفت را بهعنوان بستر آزمایشی انتخاب کردند. موتور V12 استاندارد دیابلو کنار گذاشته شد و نمونه اولیه موتور W16 که هنوز در حال توسعه بود، درون این سوپراسپرت ایتالیایی جای گرفت.
تصاویر منتشرشده از این خودرو در موزه کنار کارخانه ولفسبورگ، دیابلویی متفاوت و خشن را نشان میدهد. تغییرات گسترده در بخش عقب بدنه، بهویژه بریدگیهای اضافی برای افزایش جریان هوا، بهوضوح بیانگر نیاز بالای موتور W16 به خنککاری است؛ نشانهای از ابعاد و پیچیدگی این پیشرانه عظیم.
اگرچه موتور W16 در نهایت تنها در محصولات بوگاتی مانند ویرون و جانشینانش مورد استفاده قرار گرفت، اما فولکسواگن در همان دوره پروژههای مفهومی دیگری نیز با این معماری پیشرانه معرفی کرد. بنتلی هانادیرس در سال ۱۹۹۹ و آئودی رزمایر در سال ۲۰۰۰ از جمله کانسپتهایی بودند که از موتور W16 بهره میبردند. حتی برند فولکسواگن نیز در اوج دوران مدیریت پیش، سوپراسپرتهای مفهومی مجهز به موتور W12 را معرفی کرد که شاخصترین آنها W12 ناردو در سال ۲۰۰۱ بود.
با این حال، دوران موتورهای W شکل بهتدریج رو به پایان گذاشت. موتور W12 در سال ۲۰۲۴ با بنتلی بتور رسماً بازنشسته شد و موتور W16 نیز پس از تولید آخرین بوگاتی میسترال، به ایستگاه پایانی خود نزدیک شده است. نسل جدید بوگاتی توربیون قرار است این میراث را با یک موتور V16 ادامه دهد.
در این میان، دیابلوی مجهز به W16 همچنان یکی از اسرارآمیزترین و جذابترین پروژههای مخفی فولکسواگن باقی مانده است؛ آزمایشی پنهان که زمینهساز تولد بوگاتی ویرون شد و فصلی فراموشنشدنی در تاریخ مهندسی خودرو رقم زد.
دیدگاه ها