دانشمندان میگویند شرایط نامساعد کره ماه، انجام مأموریتها را تنها با تکیه بر انسانها یا فقط رباتها ناکارآمد میکند.
دانشمندان چینی در حال بررسی استفاده از سگهای رباتیک برای نگهبانی از پایگاههای آینده این کشور در کره ماه هستند. این سگها قرار است در کنار رباتهای چرخدار و انساننما (رباتهایی با ظاهر فیزیکی شبیه به انسان) که برای یافتن منابع در سطح ماه ساخته شدهاند، به کار گرفته شوند.
بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله علوم و فناوری فضایی چین منتشر شده است، پژوهشگرانی که روی طرح اولیه پایگاه ماه چین کار میکنند، فاش کردهاند که یکی از ایدههای محوری این پروژه، همکاری نزدیک فضانوردان با رباتها خواهد بود.
یکی از طرحهای پیشنهادی شامل پایگاهی است که در آن سه فضانورد به همراه دو سگ رباتیک به کاوش در سطح ماه میپردازند. این رباتها وظیفه جمعآوری نمونههای سنگ و انجام آزمایشهای شیمیایی را بر عهده خواهند داشت. این طرح همچنین پیشبینی میکند که رباتهای چهارپا، که در اصطلاح عامیانه به آنها سگ رباتیک گفته میشود، وظایفی مانند گشتزنی روزانه، سنجش شرایط محیطی و حتی تمیز کردن محل زندگی فضانوردان را انجام دهند.
دانشمندان آکادمی فناوری فضایی چین در این باره نوشتهاند:
چین در حال گسترش مرزهای پروازهای فضایی سرنشیندار خود از مدار زمین به سوی کره ماه است.
آنها در ادامه افزودند:
مدل پیشنهادی برای همکاری انسان و ربات میتواند از نقاط قوت هر دو طرف بهره ببرد و به عنوان یک الگوی مرجع برای ساختوسازهای آینده و عملکرد بهینه ایستگاه تحقیقاتی چین در ماه مورد استفاده قرار گیرد.
این مطالعه استدلال میکند که شرایط خشن کره ماه، از جمله جاذبه کم، تابشهای شدید کیهانی و نوسانات شدید دمایی، باعث میشود مأموریتهایی که صرفا توسط انسانها یا فقط توسط رباتها انجام میشوند، کارایی و بازدهی لازم را نداشته باشند.
از آنجا که کره ماه حدود ۳۸۰ هزار کیلومتر از زمین فاصله دارد، رفت و برگشت سیگنالهای رادیویی تا ۲.۵ ثانیه طول میکشد. دانشمندان تأکید میکنند که این تأخیر زمانی در ارتباطات، نیازمند حضور فیزیکی انسانها در سطح ماه است تا بتوانند رباتها را کنترل کنند.
علاوه بر این، حضور انسانها در ماه باعث میشود زمانی که رباتها با پدیده یا شیء ناشناختهای روبرو میشوند، فضانوردان بتوانند آنها را به درستی راهنمایی و کنترل کنند.
به طور کلی، دانشمندان یک سیستم مشارکتی را در نظر دارند که در آن رباتها اجرای فیزیکی و دشوار کارها را بر عهده میگیرند و تنها وظایف سطح بالاتری نظیر قضاوت، تحلیل و تصمیمگیری به فضانوردان سپرده میشود. این مطالعه نشان میدهد که چنین رویکردی میتواند امکان فعالیت پایگاههای ماه را برای دورههای زمانی بسیار طولانیتری فراهم کند و در مقایسه با مأموریتهای صرفا انسانی یا کاملا رباتیک، مناطق بسیار وسیعتری را پوشش دهد.
برای مثال، پژوهشگران میگویند در یک مأموریت، ممکن است یک فضانورد وظیفه هدایت رباتهای بدون سرنشین را برای کاوش محیط بر عهده داشته باشد، در حالی که فضانورد دیگر به بررسی دقیقتر و نمونهبرداری بپردازد. به گفته دانشمندان، فضانورد سوم نیز میتواند داخل یک کابین سیار تحت فشار مستقر شود و از راه دور رباتی را برای کمک به دو فضانورد دیگر کنترل کند.
چین برنامهریزی کرده است تا با همکاری روسیه و سایر شرکای بینالمللی خود، یک ایستگاه تحقیقاتی بینالمللی ماه (ILRS) در نزدیکی قطب جنوب این کره بسازد و اعلام کرده که قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ فضانوردان خود را روی کره ماه فرود آورد.
در این مطالعه جدید، پژوهشگران برای پایگاه ماه یک طراحی ماژولار در نظر گرفتهاند؛ به این معنا که پایگاه از بخشهای مجزایی تشکیل میشود که ساختار پایه و استاندارد یکسانی دارند، اما تجهیزات داخلی هر بخش متناسب با کاربری آن متفاوت است.
دانشمندان میگویند هر یک از این ماژولها میتواند حدود ۳ متر قطر، تقریبا ۱۶ متر مکعب حجم داخلی و وزنی در حدود ۱۰ تن داشته باشد. در این تحقیق خاطرنشان شده است که این ماژولها از موادی ساخته خواهند شد که در برابر تشعشعات فضایی، دماهای شدید و گردوغبار ماه مقاوم باشند و از طریق راهروهای اتصالی به یکدیگر متصل خواهند شد.
