۲۹ نوامبر ۱۹۹۷ برابر با ۸ آذر ۱۳۷۶، یکی از تاریخیترین شبهای فوتبال ایران رقم خورد. تیم ملی ایران در ملبورن با تساوی ۲–۲ برابر استرالیا توانست پس از ۲۰ سال دوباره به جام جهانی صعود کند. این صعود نهتنها یک موفقیت ورزشی بود، بلکه به جشن ملی تبدیل شد و خیابانهای ایران را تا صبح پر از شادی کرد.
در تاریخ ۸ آذر ۱۴۰۴، سالگرد یکی از بزرگترین و بهیادماندنیترین شبهای فوتبال ایران است؛ شبی که تیم ملی ایران در ملبورن با تساوی ۲–۲ برابر استرالیا توانست پس از دو دهه دوباره به جام جهانی راه یابد. این اتفاق تاریخی در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۹۷ (۸ آذر ۱۳۷۶) رقم خورد و میلیونها ایرانی را به خیابانها کشاند تا شادی جمعی بیسابقهای را تجربه کنند و خاطرهای ماندگار در حافظه ملی شکل گیرد.
ماجرا از پلیآف مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ آغاز شد؛ جایی که ایران بهعنوان نماینده آسیا و استرالیا بهعنوان قهرمان اقیانوسیه باید در دو دیدار رفت و برگشت مقابل هم قرار میگرفتند. بازی رفت در ورزشگاه آزادی تهران با حضور بیش از ۱۲۰ هزار تماشاگر پرشور برگزار شد. استرالیا با گل هری کیول در نیمه نخست پیش افتاد، اما در ابتدای نیمه دوم کریم باقری با ضربهای محکم و دقیق گل تساوی را به ثمر رساند. نتیجه ۱–۱ شد و همه نگاهها به دیدار برگشت در ملبورن دوخته شد؛ دیداری که سرنوشت صعود ایران را مشخص میکرد.
هفته بعد، در ۸ آذر ۱۳۷۶، ورزشگاه کریکت گراند ملبورن با حضور ۸۵ هزار تماشاگر پرهیجان میزبان دیدار برگشت بود. استرالیا با دو گل از هری کیول و اورلیو ویدمار تا دقیقه ۴۸ پیش افتاد و بسیاری تصور میکردند راهیابی این تیم به جام جهانی قطعی است. اما ایران در کمتر از سه دقیقه ورق را برگرداند و تاریخ را نوشت. ابتدا کریم باقری در دقیقه ۷۷ با شوتی دقیق اختلاف را کاهش داد و سپس خداداد عزیزی در دقیقه ۸۰ با فراری تاریخی و ضربهای بینقص گل دوم ایران را به ثمر رساند. نتیجه ۲–۲ شد و ایران به لطف قانون گل زده در خانهی حریف، راهی جام جهانی فرانسه شد؛ صعودی که بهعنوان یکی از دراماتیکترین لحظات فوتبال ایران شناخته میشود.
این لحظه ورزشگاه ملبورن را در سکوتی سنگین فرو برد، اما ایران را غرق در شادی و هیجان کرد. خیابانهای تهران و شهرهای بزرگ کشور تا صبح پر از جشن و پایکوبی شد و مردم با پرچمها و شعارهای ملی، شادی خود را به نمایش گذاشتند. برای بسیاری، این صعود تنها یک موفقیت ورزشی نبود؛ بلکه نمادی از امید، اتحاد و غرور ملی بود که پس از ۲۰ سال دوری، تیم ملی ایران را دوباره در بزرگترین رویداد فوتبالی جهان حاضر کرد. نام بازیکنانی چون کریم باقری و خداداد عزیزی برای همیشه در تاریخ فوتبال ایران ماندگار شد و آن شب بهعنوان یکی از خاطرات فراموشنشدنی ورزش ایران باقی ماند.
اون موقع بیست سال داشتم . شاید کمتر از یک و نیم ساعت به شروع بازی باقی مونده بود. رفتم میدان رسالت و سوار مینی بوس های استادیوم آزادی شدم و خودم رو به بازی رفت رسوندم و بازی رو از نزدیک تماشا کردم . جای صحبت از حس و حال اون موقع ها نیست اما بعد از بازی توی راه برگشت سوار مینی بوس بودیم ، همه از بازی راضی بودن اما ته دلشون امیدی به سعود نداشتن . وسط صحبت هایی که می شد یکی برگشت گفت نا امید نباشید توپ گرده و هر لحظه احتمال داره بره تو دروازه . بازی برگشت هم پای تلویزیون از لحظه ای که بازی شروع شد تا آخر بازی تن و بدنم می لرزید .
آقای عارف کوهنشین نویسنده متن توی متن اسمی از پاشازاده و دایی نمیاری
دایی نبود کی اون پاس فراری عالی رو به خداداد میداد؟
پاشازاده نبود بجای دوتا چهارتا گل میخوردیم اونوقت فقط اسم کریم و خداداد ماندگار شد؟انصفاتو
همون اول بازی پاشازاده دوتا توپ از رو خط درآورد.خداییش همه خوب بودن. یادش بخیر